اخیرا شایعاتی شنیده ایم مبنی بر اینکه آیفون 16 پرو ممکن است مدل 128 گیگابایتی را کنار بگذارد و 256 گیگابایت فضای ذخیره سازی را به صورت استاندارد ارائه دهد. جنبشی که من از صمیم قلب از آن حمایت می کنم.. بیشتر اوقات احساس میکنم 128 گیگابایت دیگر خیلی زیاد پیش نمیرود و به نقطهای رسیدهام که باید با انتقال برخی از فایلها به فضای ابری، فضای گوشی خود را آزاد کنم.
این اولین بار نیست که با این مشکل دست و پنجه نرم می کنم. این دومین باری است که مجبور می شوم فضا را در تلفن فعلی خود، Google Pixel 6 Pro آزاد کنم، و چندین بار در برخی از تلفن هایی که قبلاً داشته ام این اتفاق افتاده است. اگر به چند سال قبل برگردیم، دیگر مشکلی نبود زیرا تلفنها هنوز کارتهای microSD داشتند و فضای به ظاهر بیپایانی داشتند.
حافظه 128 گیگابایتی کافی نیست
به طرز دردناکی برای من روشن شده است که 128 گیگابایت فضای ذخیره سازی به سرعت در حال منسوخ شدن است. حداقل در مورد پرچمداران و سایر گوشی های پریمیوم با برچسب های قیمتی بالا اینطور است. همانطور که تلفنهای با فضای ذخیرهسازی 32 یا 64 گیگابایتی را در ارزانترین سطح عرضه نمیکنیم، استفاده مدرن از تلفن در نقطهای است که فضای 128 گیگابایتی چندان دور از دسترس نیست.
بزرگترین مشکل من همیشه عکس و فیلم بوده است. همانطور که من این را می نویسم، برنامه Google Photos 41.36 گیگابایت فضای گوشی من را اشغال می کند، با عکس ها و ویدیوهای مختلف، 13.3 گیگابایت دیگر و در مجموع 54.66 گیگابایت.
از آنجایی که Pixel 6 Pro فقط 112 گیگابایت فضای ذخیرهسازی در دسترس دارد و 16 گیگابایت برای سیستم Android رزرو شده است، این بدان معناست که عکسها و ویدیوها بیش از نیمی از فضای ذخیرهسازی گوشی من را اشغال میکنند. این شامل بسیاری از عکسهایی که سال گذشته در Google Photos آپلود کردم، نمیشود، زیرا فضای تلفنم تمام شد.
آیا به تک تک فایل ها از جمله میم های تنبل نیاز دارم؟ آیا باید این همه عکس از سگ هایم بگیرم و مگابایت های گرانبها را در این فرآیند پر کنم؟ احتمالاً نه، اما این فایل های کوچکتر و بی معنی نیز نیستند که بیشترین فضا را اشغال می کنند. این یک واقعیت است که فایل های عکس و ویدئویی که من می گیرم فضای زیادی را اشغال می کند. بیش از هر زمان دیگری به لطف وضوح 4K، نرخ فریم بالا، HDR و غیره.
ناگفته نماند که اپلیکیشن ها می توانند فضای ذخیره سازی شما را نیز مصرف کنند. این می تواند به ویژه برای فایل هایی مفید باشد که به طور مرتب به آنها نیاز ندارید اما نمی خواهید هر بار دوباره آنها را دانلود کنید. همچنین برنامه های رسانه ای وجود دارند که به شما امکان می دهند محتوا را در تلفن خود بارگیری کنید و زمانی که به اینترنت متصل نیستید برای مشاهده آماده باشید. تعداد زیادی از آنها وجود دارد، به خصوص اگر برای رفتن به جایی آماده می شوید.
اینجاست که من از مزایای کارت microSD غافل شدم. این مکانی است که می توانید فایل های اضافی خود را بارگیری کنید و هر زمان که بخواهید همچنان به آنها دسترسی داشته باشید. مهمتر از آن، این چیزی است که فقط یک بار باید برای آن پرداخت کنید.
جایگزین ها دائماً نیاز به پرداخت پول بیشتری دارند
راه های زیادی برای اطمینان از اینکه همیشه فضای خالی در گوشی خود دارید وجود دارد. مهمترین آنها خرید گوشی با فضای ذخیره سازی اضافی است. گزینه های ذخیره سازی معمولاً 100 دلار گران تر از قبل هستند. همچنین بهترین خدمات ذخیره سازی ابری وجود دارد. این روزها تقریباً در همه جا در دسترس هستند. حداقل همه دارندگان پلتفرم اصلی پلتفرم های ذخیره سازی ابری خود را دارند.
یک کارت SanDisk Extreme Pro microSDXC با 1 ترابایت فضای ذخیره سازی در زمان نوشتن 118 دلار قیمت دارد. این بسیار ارزان تر از خرید گوشی با فضای ذخیره سازی 1 ترابایتی است.
مشکل این گزینه ها این است که آنها همیشه از مردم می خواهند که به پرداخت ادامه دهند. آیا این به این دلیل است که میخواهید اشتراک ابری را با فضای ذخیرهسازی کافی حفظ کنید، یا باید هر بار که گوشی خود را ارتقا میدهید، گزینههای ذخیرهسازی گران قیمت را خریداری کنید؟ در زمان استفاده از کارتهای microSD، نیازی به انجام این کار نبود.
یک کارت تکی با فضای کافی بخرید تا سال ها آن را با خود حمل کنید. در حین نوشتن مقاله کارت microSDXC SanDisk Extreme Pro با 1 ترابایت فضای ذخیره سازی قیمت آن 118 دلار است. این بسیار ارزانتر از خرید یک گوشی با 1 ترابایت فضای ذخیرهسازی است، و اگر گوشی را عوض کنید، تنها کاری که باید انجام دهید این است که کارت را بردارید و آن را در مدل بعدی خود بچسبانید.
اگر فضای خالی شما تمام شود یا متوجه شوید که به یک کارت جدید نیاز دارید، همینطور است. هر وقت خواستی کارت عوض کن البته با فرض اینکه راهی برای انتقال فایل های خود بین این دو کارت دارید. ناگفته نماند که تعداد بیشماری تولیدکنندگان کارتهای microSD برای پول نقد شما رقابت میکنند.
دلیلی وجود دارد که کارتهای microSD کنار گذاشته میشوند
مسلماً میدانم چرا کارتهای microSD در حال حذف شدن هستند. جدا از این واقعیت واضح که شرکتهای تلفن میتوانند با فروش فضای ذخیرهسازی شما به جای انتقال این سود به شرکتهایی مانند SanDisk یا سامسونگ، درآمد بیشتری کسب کنند، کارتهای microSD نیز دارای معایب بسیار بزرگی هستند.
اولین مورد این است که سرعت کارت microSD در مقایسه با حافظه داخلی گوشی کم رنگ است. ذخیره سازی UFS 4.0 که برای چندین نسل وجود داشته است، با سرعت خواندن 4300 مگابایت بر ثانیه و سرعت نوشتن 4000 مگابایت بر ثانیه کار می کند. این دو برابر سریعتر از UFS 3.1 است که هنوز در کارت های ذخیره سازی 128 گیگابایتی استفاده می شود.
سریعترین کارت میکرو اسدی که در فروش یافتم، SanDisk Extreme Pro است که سرعت خواندن و نوشتن 200 مگابایت بر ثانیه و 140 مگابایت بر ثانیه را ارائه میکند. این 182٪ کندتر است و به این معنی است که کارت microSD می تواند تقریباً به طور انحصاری برای ذخیره طولانی مدت فایل های جداگانه استفاده شود. هیچ راهی وجود ندارد که بتوانید از کارت microSD بدون کاهش عملکرد، بازی کنید.
نیازی به گفتن نیست، جای تعجب نیست که توسعه microSD اکنون به طور کلی به بودجه یا تعداد انگشت شماری از گوشی های میان رده محدود می شود تا پرچمداران فوق گران قیمت.
به طور مشابه، انتقال فایل ها از یک کارت به کارت دیگر فرآیند ساده ای نیست. از آنجایی که کارت خوان های سازگار با تلفن بسیار بی کیفیت هستند، استفاده از لپ تاپم به عنوان واسطه آسان تر (و سریع تر) است. در هر صورت، این فرآیند یک دردسر بزرگ، اتلاف وقت است و همیشه به یک ارتباط فیزیکی نیاز دارد. این همان کاری است که افراد زیادی فرصت انجام آن را ندارند.
حداقل در فضای ابری، شما سرورهای ابری دارید که به عنوان واسطه عمل می کنند و به شما امکان می دهند فایل ها را به صورت بی سیم از یک دستگاه به دستگاه دیگر پشتیبان گیری و دانلود کنید. به علاوه، این معمولاً در پسزمینه اتفاق میافتد و شما را برای انجام کارهای دیگر آزاد میگذارد. با این حال، نمی توانم این واقعیت را نادیده بگیرم که آنها یک گزینه هستند – به خصوص گزینه ای که برای نگهداری نیازی به پرداخت های مداوم ندارد.
در نتیجه
ناگفته نماند که به این زودی دیگر گوشی 128 گیگابایتی نخواهم خرید. روزی خواهد آمد که 256 گیگابایت ناگهان فضای کافی نخواهد داشت. اما امیدوارم برای مدت طولانی اینطور نباشد. اما مشکلات من با تلفن های 128 گیگابایتی باعث می شود که روزهای کارت های microSD را از دست بدهم، جایی که می توانستم همه آن فایل ها را به یک کارت حافظه بزرگ منتقل کنم و آن را فراموش کنم.
من درک می کنم که چرا کارت های microSD ناپدید می شوند. اما از آنجایی که سوئیچ اتفاق افتاد، آن را دوست نداشتم، و هنوز هم این ایده را دوست ندارم که هر بار که یک گوشی جدید میگیرم، فضای ذخیرهسازی خود را دوباره بخرم. اما بیشتر از همه، من عاشق این هستم که بتوانم همه فایلهای حجیم خود را در جایی دور از سر راه پرتاب کنم، بدون اینکه نگران انتخاب بین مدیریت فایل سختگیرانه و پرداخت هزینه برای نگه داشتن مازاد بر روی ابر باشم.
اطلاعات بیشتر از راهنمای تام
منبع: tomsguide
نظرات کاربران