دوران «یادگیری کدنویسی» به پایان رسیده است. به عنوان یک ویرایشگر هوش مصنوعی، من به جای آن نقشه راه «معماری هدف» را به فرزندانم می دهم
در دهه گذشته، استاندارد طلایی برای “محافظت از آینده” به کودک شما به سادگی کدنویسی را به آنها آموزش می داد. من حتی به یاد دارم که برای بزرگترین خود که اکنون یازده ساله هستم، اسباببازیهای کودک «کدینگ» خریدم.
من و شوهرم بچه ها را به اردوگاه پایتون فرستادیم و برای آنها کیت های ربات خریدیم. ما معتقد بودیم که اگر ماشینها بتوانند به زبان خود صحبت کنند، هرگز منسوخ نمیشوند. تا سال 2026، مشخص است که زبان ماشین ها تغییر کرده است. دیگر C++ یا جاوا نیست. انگلیسی.
بهعنوان کسی که روزهای هفتهام را با مدلهای تست استرس مانند جمینی و کلود سپری میکنم، شاهد ناپدید شدن «موانع ورود» برای ساختن نرمافزار هستم. ما از عصر نحو (دانستن نقطه ویرگول به کجا می رود) به عصر قصد (دانستن چیست و چرا) می رویم.
من به فرزندانم نمی گویم که منطقی بودن را کنار بگذارند. من به آنها می گویم از آجرکاری دست بردارند. در اینجا نگاه عمیق تری به منظور من است.
ادامه مقاله در زیر
از آجرکاری تا معمار
«روش قدیمی» بر روی کدنویسی فشرده، خسته کننده، نحوی و دقیق متمرکز بود. اغلب تصور میشد که آینده فقط برای تعداد معدودی از افرادی که میتوانند به «زبان ماشین» تسلط داشته باشند، اختصاص دارد.
در دنیای جدید، این کار دستی صرفاً به معنای ساختن دیوار است. این یک کار پس زمینه است که توسط یک عامل هوش مصنوعی انجام می شود در حالی که انسان روی کار واقعی تمرکز می کند: معماری.
اگر به فرزندانم کدنویسی را یاد بدهم، ابزار خاصی را به آنها آموزش می دهم که ممکن است با فارغ التحصیلی از دبیرستان منسوخ شود. اما اگر «معماری نیت» را به آنها بیاموزم، به آنها یاد می دهم که چگونه یک چشم انداز بزرگ را به مجموعه ای از دستورالعمل های منطقی تجزیه کنند. من فقط به آنها یاد نمی دهم که چگونه با کامپیوتر صحبت کنند. من به آنها یاد می دهم که چگونه فکر کنند.
از قضا، با تمرکز بر “چرا” به جای “چگونه”، آنها در واقع منطق کد را سریعتر از من یاد می گیرند – زیرا اکنون می توانند از ماشین بخواهند که توابع پیچیده را به انگلیسی ساده در زمان واقعی ترجمه کند.
“غول کوچک” اکنون یک ربات است
واقعیت فنی واضح است: هوش مصنوعی اکنون میتواند کدهای کاربردی را سریعتر و دقیقتر از توسعهدهندگان جوان بنویسد. “جدیدترین” زبان برنامه نویسی دیگر پایتون نیست. این همان شخصی است که در حال حاضر با او صحبت می کنید.
برای من، این تغییر “برنامه درسی خانگی” ما را از حفظ پرانتز به تسلط بر سه رکن سواد جدید تغییر داد:
- منطق تکراری: یاد بگیرید که پاسخ اول به ندرت بهترین است. ما هنر «بازسازی» را با اصلاح دستورالعملها تمرین میکنیم تا زمانی که خروجی با چشمانداز مطابقت داشته باشد.
- آشکارساز “BS”: از آنجایی که هوش مصنوعی می تواند توهم ایجاد کند، “تشویق” در واقع به دانش بیشتری در حوزه نیاز دارد. این بدان معنی است که کودکان باید اطلاعات کافی در مورد موضوع داشته باشند تا بفهمند دستگاه قطعاً معیوب است. این جنبه از تفکر انتقادی بسیار ارزشمند است.
- سنتز خلاق: تنها کاری که استاد بدون کارگردان نمی تواند انجام دهد این است که دو ایده “انسانی” نامرتبط را با هم ترکیب کند تا چیزی کاملاً جدید خلق کند. من دائماً فرزندانم را تشویق می کنم که خلاق باشند و با به اشتراک گذاشتن ایده هایشان، خود را ابراز کنند.
چرا اطلاعات هنوز مهم است؟
طنزی ماندگار در عصر هوش مصنوعی وجود دارد: با کاهش هزینه “انجام” به صفر، ارزش “دانستن” سر به فلک می کشد. حرف من این است: اگر شما فیزیک را نمیدانید، نمیتوانید ماشینی را برای طراحی یک پل جامد هدایت کنید. اگر شرایط انسان را درک نکنید، نمی توانید یک رمان جذاب را پرورش دهید. ما فرزندانمان را طوری تربیت نمی کنیم که «کاربران» هوش مصنوعی باشند. ما به آنها آموزش می دهیم تا حسابرس این موضوع باشند.
وقتی مانع اجرا برداشته شود، مانع تشخیص تبدیل به نگهبان جدید می شود.
به این موضوع فکر کنید: هوش مصنوعی همه را به یک «مدیر» تبدیل کرده است. با این حال، می توان بحث کرد که مدیری که کسب و کاری را که بر آن نظارت می کند نمی فهمد، مدیر بدی است. آنها نمی توانند اشتباهی را تشخیص دهند، نمی توانند جهت بهتری ارائه دهند، و مطمئناً نمی توانند نوآوری کنند، زیرا درک نمی کنند که چه اتفاقی در حال رخ دادن است.
در دوران پیش از هوش مصنوعی، میتوانستید زندگی «نسبتاً خوبی» در معاملات فنی داشته باشید. با نوشتن یک ایمیل بازاریابی خوب، کدگذاری یک صفحه فرود استاندارد، یا تهیه پیش نویس یک قرارداد اساسی. اما حقیقت این است که هوش مصنوعی به صورت رایگان و در چند ثانیه «میانگین» می شود.
این بدان معنی است که تمام آنچه در ارزش بازار باقی می ماند استثنا است. برای ایجاد استثناها، باید قوانین را به خوبی بشناسید تا بدانید چگونه آنها را زیر پا بگذارید. شما باید بتوانید تشخیص دهید که LLM چه چیزی را از دست داده است.
قوانین جدید عصر هوش مصنوعی
توانایی فرزند شما (و من) برای خلق یک شاهکار توسط کتابخانه ذهنی او محدود شده است. یکی از استادان کالج من زمانی گفت: “اگر نتوانیم آن را توصیف کنیم، کاری را که می توانیم انجام دهیم محدود می کنیم.” من احساس می کنم اینجا هم درست است.
اگر نمی دانید کاراواجو کیست، نمی توانید نورپردازی کیاروسکورو خود را انجام دهید. اگر اصول “سفر قهرمان” را درک نکنید، نمی توانید طرحی را ایجاد کنید که واقعاً طنین انداز باشد. اگر اصول حریم خصوصی داده ها را درک نکنید، نمی توانید یک پایگاه داده امن ایجاد کنید. (من فکر می کنم شما ایده را دریافت کرده اید).
اگر “اضطراب هوش مصنوعی” را احساس می کنید که وقتی متوجه شدم اردوهای پایتون ما دیگر مرتبط نیستند، یک نفس بکشید. ما نیازی به پیش بینی آینده نداریم تا فرزندانمان را برای آینده آماده کنیم. ما فقط باید تمرکز خود را معطوف کنیم.
در اینجا سه شیفت کاری در خانهمان انجام میدهم تا مطمئن شوم بچههایم استاد ماشینها خواهند ماند:
- نحو ممکن است خراب باشد: از وسواس در مورد زبان های برنامه نویسی خاص دست بردارید. در دهه 2020، ما با جاوا و پایتون مانند یک «مهارت زندگی» رفتار کردیم. امروزه، اینها فقط عناصر فنی هستند که هوش مصنوعی در پس زمینه مدیریت می کند. اجازه ندهید فرزندتان در یادگیری لهجه ای که پس از فارغ التحصیلی «ترجمه» می شود گیر کند.
- منطق ادامه دارد: شاید «آجرچینی» کدنویسی به پایان رسیده باشد، اما تفکر محاسباتی پشت آن ارزشمندتر از همیشه است. قدرت واقعی در توانایی تجزیه یک مشکل بزرگ و پیچیده به مجموعه ای از مراحل منطقی و عملی نهفته است. اگر آنها بتوانند به وضوح فکر کنند، می توانند کاملاً عمل کنند. اگر فرزند شما عصبی است (مانند من)، شواهدی وجود دارد که نشان می دهد هوش منحصر به فرد او در عصر هوش مصنوعی حتی بیشتر مورد نیاز است.
- انسان قهرمان است: هرگز اجازه ندهید فراموش کنند که هوش مصنوعی موتور است و انسان ها راننده هستند. ما «کاربرانی» را آموزش نمیدهیم که انتظار دارند دستگاه به آنها بگوید چه کار کنند. ما سازندگانی را آموزش میدهیم که از ماشین برای تقویت «چرا» خود استفاده میکنند.
در نتیجه
من چیزی را که فرزندانم باید بیاموزند پایین نمیآورم. دارم حمل میکنم بزرگ کردن یک “سوپروایزر” به این معنی است که به فرزندانمان بیاموزیم که هوش مصنوعی یک کارآموز است، نه یک اوراکل. یک کارآموز سریع و مشتاق است، اما تمایل به کوتاه کردن گوشه ها دارد. یک سوپروایزر باید تخصص داشته باشد که به محصول نهایی نگاه کند و بداند چه زمانی از نظر ساختاری معیوب است یا چه زمانی روح ندارد.
این در مورد انتخاب “راه آسان” نیست. این یک تغییر اساسی در محل استقرار نیروی انسانی است. در عصر هوش مصنوعی، بزرگترین مهارت دیگر اجرای فنی نیست، بلکه قضاوت انسان است.
دنبال کردن راهنمای تام برای Google News و ما را به عنوان منبع ترجیحی اضافه کنید برای مشاهده آخرین اخبار، تحلیل ها و بررسی های ما در فیدهای خود.