این کانسپت فراموش شده رنو، احیای یکپارچهسازی با سیستمعامل را نشان داد

در دهه 1990، یک موج یکپارچهسازی با سیستمعامل صنعت خودرو را فرا گرفت و نوستالژی زیادی را به خودروهایی مانند نیسان فیگارو و فولکس واگن نیو بیتل تزریق کرد. Rover Group که در آن زمان متعلق به BMW بود و دیگر در حال فعالیت نیست، مینی کوپر را نیز احیا کرد و تفسیری مدرن را برای نماد کلاسیک به ارمغان آورد. رنو هم حاضر نبود در حاشیه بنشیند.

1996 Fiftie را وارد کنید، یک ادای احترام به سبک مدرن که نیم قرن از معرفی 4CV را جشن می گیرد. این کانسپت که بسیار شبیه به نمونه اصلی بود، شکل یک خودروی دیفرانسیل عقب را به خود گرفت که موتور آن در عقب نصب شده بود. اما در حالی که الهام‌بخش آن از آغاز فروتنانه بود، این خودروی نوستالژیک بر اساس چیزی بسیار عجیب‌تر بود: رنو اسپورت اسپایدر.

غیرممکن است که بگوییم فیفتی اساساً یک ماشین اسپورت سبک وزن را رانندگی می کرد، اما در آن زمان این تصمیم کاملاً منطقی بود. اسپورت اسپایدر که در سال 1995 به عنوان یک کانسپت پیش نمایش داده شد، قبل از اینکه یک سال بعد به فروش برسد، دارای طرح دیفرانسیل عقب با موتور نصب شده در پشت صندلی ها بود. متأسفانه، هاچ بک موتور 2.0 لیتری خود را به ارث نبرد. در عوض، یک واحد 1.2 لیتری جدید در آن زمان دریافت کرد که بعداً به Twingo و Clio اصلی نیرو می داد.

در مقایسه با جد خود در سال 1946، احیاء برخی از کاربردهای خود را با حذف درب‌ها و صندلی‌های عقب قربانی کرد. اگرچه از نظر فنی یک هاچ بک بود، اما دارای یک سقف تاشو با پانل های قابل جابجایی بود که در زیر شیشه عقب قرار گرفته بودند. دومی باز شد تا فضای باری متوسطی را که جلوتر از موتور قرار دارد نشان دهد. این چیدمان غیرمعمول منعکس کننده سانروف اختیاری 4CV بود که فضای سر نامحدودی را فراهم می کرد.

این کانسپت مستقیماً بر مدل های آینده رنو تأثیری نداشت، زیرا طراحی بیرونی به شدت بر اساس گذشته بود. اما طراحی پیچیده چراغ عقب در نهایت به خودروی تولیدی راه یافت: آوانتیم خیره کننده. این مینی ون دو در به سبک کوپه تقریباً با نشان نیسان راهی ایالات متحده شد.

در حالی که این زیباترین خودروی شهری نبود که دیده بودیم، Fiftie نسبت‌های غیرعادی داشت و از نظر فنی یک خودروی موتور وسط عقب بود. چهار سیلندر تنفس طبیعی آن در جلوی چرخ‌های عقب قرار داشت، البته نه به اندازه 4CV. قدرت از طریق یک گیربکس دستی خودکار که پدال کلاچ را حذف می کرد به جاده منتقل می شد.

عکس: رنو

اگرچه در نگاه اول ساده بود، اما Fiftie دارای بدنه فیبر کربنی بود که روی یک شاسی آلومینیومی نصب شده بود. رنو هرگز وزن خود را فاش نکرد، اما اسپورت اسپایدر کمتر از 790 کیلوگرم وزن داشت. با این حال، هاچ‌بک مدرن یکپارچه‌سازی با سیستم‌عامل سریع نبود، زیرا موتور تنها 60 اسب بخار قدرت تولید می‌کرد که تقریباً یک سوم قدرت خودروی اسپرت است.

همچنین، Fiftie برای شکستن رکوردهای نوربرگ رینگ ساخته نشده است. هدف رنو ادای احترام به اولین خودروی فرانسوی بود که بیش از یک میلیون دستگاه فروخته شد. این پل به گذشته در داخل ادامه یافت، جایی که همه چیز به عمد ساده شده بود و به زمان های قبلی اشاره می کرد. این کانسپت دارای یک دسته ابزار نصب شده در مرکز مانند برخی از نسخه های 4CV، با چراغ های هشدار یکپارچه در پره های فرمان بود.

با وجود اینکه صندلی ها ثابت بودند، باز هم راحت بودن در پنجاه آسان بود. رنو نه تنها فرمان و پدال ها را قابل تنظیم کرده است، بلکه کل داشبورد را نیز قابل تنظیم به جلو و عقب کرده است. پانل های درهای حصیری به فضای دنج اضافه شده و با صندلی های کتانی و پنبه ای پوشیده شده است.

16

منبع: رنو

به دلایل واضح، هیچ برنامه ای برای تولید این خودرو وجود نداشت. اگر رنو به Fiftie چراغ سبز نشان می داد، با توجه به زیربنای اسپورت اسپایدر و بدنه فیبر کربنی، احتمالاً گران بود. شاید این شرکت می توانست آن را بر اساس نسل اول Twingo یا Clio قرار دهد، اما در نهایت تصمیم گرفت مستقیماً بیتل و مینی را به چالش نکشد.

اما مدل های الهام گرفته از یکپارچهسازی با سیستمعامل چند دهه بعد ظاهر شدند. پس از یک وقفه طولانی، رنو 4 و 5 به همراه مدل کوچکتر توینگو به نمایشگاه های اروپایی بازگشتند. همه اینها برقی است، اما برندی با لوگوی الماس کار بسیار خوبی را در ارج نهادن به طرح‌های اصلی انجام داده و در عین حال به آنها یک پیچ و تاب کاملاً مدرن داده است.

در سبک واقعی فرانسوی، Fiftie به طرز تحسین‌برانگیزی عجیب و غریب و ادای احترامی مناسب برای یکی از مهم‌ترین خودروهای تاریخ خودروی کشور بود. رنو امروز همان جسارت خود را حفظ می‌کند و پلاک‌های نمادین را بدون زیاده‌روی در کارت‌های قدیمی احیا می‌کند.

11