سه نوع گیربکس اتوماتیک و نحوه عملکرد آنها
گیربکس اتوماتیک علیرغم فراگیر بودن، یکی از پیچیده ترین قطعات خودروهای مدرن از نظر مکانیکی است. گیربکسها به خودروی گازسوز شما اجازه میدهند تا در طیف وسیعی از سرعتها به طور موثر کار کند. آیا تا به حال متوجه شده اید که می توانید با سرعت 80 مایل در ساعت در بزرگراه حرکت کنید و با سرعت 30 مایل در ساعت در اطراف شهر حرکت کنید بدون اینکه موتور شما جیغ بزند؟
چیزی که این امکان را فراهم می کند یک گیربکس با چند دنده است. یک گیربکس دستی به شما یک پدال کلاچ و یک انتخابگر دنده می دهد که به راننده اجازه می دهد این کار را به صورت دستی انجام دهد، اما اکثریت قریب به اتفاق خودروهای امروزی مجهز به گیربکس اتوماتیک هستند.
سه نوع اصلی گیربکس اتوماتیک وجود دارد: دو کلاچه (DCT)، متغیر پیوسته (CVT) و نوع پیش فرض که معمولاً دارای برچسب خاصی نیست. اکثر آنها را به سادگی گیربکس اتوماتیک می نامند. تفاوت های اصلی چیست؟ Motor101 اینجاست تا توضیح دهد.
اتوماتیک معمولی (تبدیل گشتاور)
گیربکس اتوماتیک با مبدل گشتاور
عکس:: ZF
این همان “خودکار” کلاسیک است که اکثر مردم به آن فکر می کنند. گاهی اوقات به شوخی از آن به عنوان “slushbox” یاد می شود، اما داخل آن بسیار بیشتر از آن چیزی است که این نام مستعار نشان می دهد.
در مرکز آن مبدل گشتاور قرار دارد که اتصال سیال بین موتور و گیربکس است. به جای اتصال مستقیم مکانیکی، نیروی موتور از طریق روغن گیربکس منتقل می شود که می چرخد و گشتاور را افزایش می دهد.
در داخل، یک پمپ (پروانه) سیال را به داخل یک توربین پرتاب می کند که سپس گیربکس را به حرکت در می آورد. از اینجا، مجموعه دنده سیاره ای و بسته های کلاچ هیدرولیک به طور خودکار تغییرات دنده را مدیریت می کنند.
نسخه های مدرن همچنین دارای یک کلاچ قفل کننده هستند که برای کارایی بهتر، لغزش در سرعت های کروز را از بین می برد.
مزیت بزرگ؟ یکنواختی و کنترل خزش. در حالی که در دنده هستید، می توانید پشت چراغ توقف بنشینید و بدون اینکه کلاچ را خسته کنید به جلو حرکت کنید.
گیربکس دو کلاچه (DCT)
عکس: پورشه
گیربکس دوکلاچه اساساً یک گیربکس دستی است که خودش دنده را تغییر می دهد و این کار را به سرعت انجام می دهد.
به جای یک کلاچ از دو کلاچ استفاده می کند:
- یکی دنده های شماره فرد را نگه می دارد
- دیگری دندههای شمارهدار را دستهبندی میکند
در حالی که یک دنده درگیر است، دنده بعدی از قبل انتخاب می شود. این به این معنی است که تعویض دنده به سادگی یک سوئیچ بین کلاچ است. نه انتظار، نه شکار.
نتیجه تغییرات بسیار سریع و واضح دنده است که DCT ها را در خودروهای پرفورمنس مانند مدل های هیوندای N، هات هاچ فولکس واگن و خودروهای مجهز به PDK پورشه محبوب کرده است.
مبادله رفتار با سرعت کم است. از آنجایی که کلاچ ها به طور فعال درگیر می شوند، خزیدن در ترافیک می تواند نسبت به خودکار معمولی، به خصوص در طرح های قدیمی تر، کمتر روان باشد.
CVT (گیربکس متغیر پیوسته)
انتقال متغیر پیوسته
عکس: نیسان
یک CVT رویکرد کاملا متفاوتی دارد: در واقع از دنده استفاده نمی کند.
در عوض، متکی به سیستمی متشکل از دو قرقره با قطر متغیر است که توسط یک تسمه یا زنجیر به هم متصل شده اند. همانطور که اندازه قرقره ها تغییر می کند، “نسبت دنده” دائماً تغییر می کند و تقریباً تعداد بی نهایت نسبت را ایجاد می کند.
این بدان معنی است که موتور می تواند در دورهای کارآمد خود باقی بماند در حالی که خودرو به آرامی و نرم شتاب می گیرد.
در عمل، این کار باعث صرفه جویی در سوخت عالی و شتاب بسیار نرم و در عین حال احساس رانندگی بسیار متفاوتی می شود. با افزایش سرعت، موتور می تواند به جای تعویض دنده از طریق دنده های مختلف، یک دور در دقیقه ثابت نگه دارد.
از آنجایی که این احساس برای رانندگانی که به تعویض دنده های معمولی عادت دارند ناآشنا است، بسیاری از CVT های مدرن برای شبیه سازی نقاط تعویض دنده «جعلی» برنامه ریزی شده اند.
آنها در اتومبیل های رفت و آمد و هیبریدی رایج هستند، جایی که کارایی مهم تر از تعامل است.
در نتیجه
هر سه گیربکس کار یکسانی را انجام می دهند (انتقال نیرو از موتور به چرخ ها) اما به روش های بسیار متفاوتی به آن نزدیک می شوند.
یکی به راحتی، یکی به عملکرد و یکی به کارایی اولویت می دهد.
و بسته به آنچه رانندگی میکنید، هر بار که به جاده میروید یکی از این موارد را تجربه میکنید.