من فقط فیلم تنش دهه 90 را در ویدیوی اصلی تماشا کردم که فقط من را منفجر می کند.

وقتی می گویم که من “شرور” را دوست دارم ، من در مورد جاذبه یا پیکسل پیکس های خوب با قوی و قوی تر از زندگی صحبت نمی کنم. من در مورد جولیا استیلز ، به همین نام در سال 1998 صحبت می کنم ، که اگر او را برای یک نقش جوان سالم تر می شناسید ، او قادر خواهد بود روشی را که شما می بینید بازیگر زن تغییر دهید.

“شریر” ، به رهبری مایکل اشتاینبرگ ، استیلز را به عنوان یک دختر 14 ساله آزار دهنده به نام الی قرار می دهد که مادرش در خانه خودش کشته شد. چه کسی گناهکار است؟ تحت این تحقیق اما به نظر نمی رسد که الی نگران این است که مادرش درگذشت. درعوض ، او بیشتر نگران این است که پدر خود را در صحنه های ناراحت کننده ترین احساس راحتی کند.