من بعد از 15 سال دارم «مردگان متحرک» را دوباره تماشا میکنم و این قسمت بیشتر مرا آزار میدهد
نمایش مورد علاقه من در تمام دوران ها “مردگان متحرک” است و هرکسی که من را می شناسد قطعا صحبت های من در مورد آن را شنیده است. احتمالاً خیلی جوان شروع کردم، اما وقتی برای اولین بار آن را از تلویزیون دیدم (فصل 3 در آن زمان پخش می شد)، بلافاصله مجذوب شدم و از پدرم التماس کردم که از همان ابتدا آن را با من تماشا کند تا بتوانیم فصل جاری را دنبال کنیم. این انتخابی بود که آن را به عنوان نمایشی که هر سال دوباره تماشا میکنم تثبیت کرد و جایگاه ویژهای در قلب من دارد.
با توجه به وجود 11 فصل، طبیعتاً قسمت های مورد علاقه خود را دارم (اسپویل: فصل 4 بهترین است) و چند قسمت مورد علاقه. با این حال، یک بخش وجود دارد که من را بیشتر تحت تاثیر قرار داد. این قسمت چهاردهم از فصل 4، “بیشه” است. این اپیزود که به خاطر داستان احساسی دلخراش و کاراکترهای جذابش مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، یکی از تاریک ترین و قدرتمندترین قسمت های سریال است. و من هنوز نمی توانم آن را از ذهنم دور کنم.
تماشای مجدد «بیشه» بعد از این همه سال به من یادآوری کرد که وقتی از تاریکترین بخشهای بشریت دوری نمیکند، داستانسرایی چقدر میتواند قدرتمند باشد. این است که چرا فکر میکنم یکی از بهترین قسمتهای تلویزیونی است که تا به حال ساخته شده است و چرا در مغز من حک شده است.
«بیشه» داستان ویرانگر اما زیبای خودش را روایت می کند
به عنوان تازهتر، «گروو» کارول (ملیسا مکبراید)، تایریس (چاد ال. کلمن)، بچه جودیت و دو دختر نوجوان به نامهای لیزی (برایتون شاربینو) و میکا (کایلا کندی) را دنبال میکند که پس از سقوط زندان به سمت ترمینوس میروند و در خانهای به ظاهر آرام درختی پیدا میکنند. در ابتدا مانند یک پناهگاه امن به نظر می رسد، اما خطر به سرعت تشدید می شود زیرا مشخص می شود که لیزی درک نمی کند که واکرها چقدر خطرناک هستند و با آنها تقریباً مانند دوستان رفتار می کند تا تهدید.
خواندن این به تنهایی ممکن است پیش فرض یک فیلم ترسناک به نظر برسد، اما در واقع گواهی بر توانایی سریال در کشف روانشناسی انسان و چالش های اخلاقی بقا است. قسمت اعظم شروع اپیزود از فرمول آشنای سفر در مسیری طولانی و گفتگو در مورد گذشته پیروی می کند که شانس شکننده گروه را برای یافتن آرامش ایجاد می کند.
و با وجود اینکه می دانستم قرار است چه اتفاقی بیفتد (که بارها آن را تماشا کرده بودم)، باز هم نابخشودنی و به شدت خشن بود. این چیزی است که آن را تلویزیون با کیفیت می کند. ما در این نقطه از فصل به هیچ واکر یا خون بیشتری نیاز نداریم. در عوض، ما با یک داستان ویرانگر در مورد عواقب بزرگ شدن کودکان در چنین دنیایی روبرو هستیم.
در این مرحله اکثر گروه های پراکنده در زندان با خانه هایی روبرو شده بودند که می توانستند آنها را پاکسازی کنند و خانه خود را بخوانند. برخی از شخصیتها حتی ایده سکونت و ساختن خانه برای خود را بیان کردند. اما خطر همیشه در را می زند و آنها را مجبور می کند با بحران های یکی پس از دیگری به سمت ترمینوس حرکت کنند.
اما این مزرعه خاص تأثیر متفاوتی داشت. این همان چیزی بود که واقعاً دردناک بود. و البته با بازی بچه ها و شکوفه دادن گل ها به طرز خیره کننده ای زیبا بود. وقتی کارول متوجه شد که این بچهها نمیتوانند آن را بسازند، آن را بیشتر دلخراش کرد.
من همچنین دوست داشتم که «بیشه» چگونه یک داستان مستقل است، حتی اگر معمولاً برای تداوم برنامهها را تماشا میکنید. تضمین شده است که هر کسی که حتی اندکی روی نمایش سرمایه گذاری کرده باشد، سال به سال، ریسمان قلب را به خود جلب می کند. این یک مثال عالی از نحوه جذاب کردن شخصیت ها است. واکرها را فراموش کنید، زیرا «مردگان متحرک» با شخصیتهای پیچیدهاش واقعاً جذاب شده است.
این اپیزود کمترین وابستگی به گروه من پس از زندان را گرفت و به طور غیرمنتظره ای قدرتمندترین و احساسی ترین داستان فصل را به آنها داد. «گروو» شبیه فیلم کوچک خودش بود، با شاربینو و مک براید که برخی از تاثیرگذارترین اجراهایی را که تا به حال دیدهام انجام میدهند.
به جای اینکه فقط وحشیانه باشد، «گروو» از لحظات تاریک خود برای طرح سؤالاتی در مورد بی گناهی، پدر و مادر بودن، و معنای واقعی درک انسانیت در دنیای غیرانسانی استفاده می کند. از این گذشته ، فقط باید “به گل ها نگاه کنید” …
انتقال “مردگان متحرک” در +AMC
دنبال کردن راهنمای تام برای Google News و ما را به عنوان منبع ترجیحی اضافه کنید برای مشاهده آخرین اخبار، تحلیل ها و بررسی های ما در فیدهای خود.