چگونه تیم F1 مک لارن به طور تصادفی به ابداع گشتاور وکتور کمک کرد

اواخر دهه 1990 مراحل بسیار نوآورانه و توسعه ای برای فرمول 1 بود. الکترونیک در حال تکامل بود و کتاب قوانین بسیاری از مناطق خاکستری را برای بهره برداری فراهم می کرد. این چیزی بود که تیم ها بیش از حد مایل به انجام آن بودند. نتیجه یکی از چشمگیرترین اما کوتاه مدت ترین نوآوری های قهرمانی بود: «پدال اضافی» معروف مک لارن.

از اول ساده بود. علاوه بر پدال‌های ترمز و گاز معمولی، پدال سومی نیز وجود داشت که امکان اعمال نیروی ترمز بر روی یک چرخ عقب را فراهم می‌کرد. نوجس به افرادی مانند میکا هاکینن کمی قدرت بیشتری داد و در هنگام ورود به پیچ ماشین را چرخاند.

در تئوری فقط ترمز بود. اما در واقعیت، این یک شکل ابتدایی از بردار گشتاور بود، سال‌ها قبل از اینکه این اصطلاح بیشتر در بازار خودرو استفاده شود.

این پدال اضافی در واقع چه کاری انجام داد؟

سیستم مک لارن که بین سال‌های 1997 تا 1998 استفاده می‌شد، به راننده اجازه می‌داد چرخ عقب چپ یا راست را ترمز کند. با کاهش سرعت یک چرخ نسبت به چرخ دیگر، می‌توانید خودرو را راحت‌تر به پیچ بچرخانید، کم فرمانی را حذف کرده و توزیع گشتاور را در ناحیه شتاب کنترل کنید.

این بدان معناست که خودرو می تواند در مجموع برای بیش فرمانی کمتر تنظیم شود. این چیزی بود که دیوید کولتارد، هم تیمی هاکینن، آن را دوست نداشت، اما او همچنان می توانست به صورت دستی با کم فرمانی ناشی از آن مقابله کند. در تست اول، ماشین در هر دور نیم ثانیه سریعتر رفت. جای تعجب نیست که این تیم قهرمان سال 1998 شد.

مهمتر از آن، تنظیم خودکار نبود و روی فرمان تأثیری نداشت. فقط راننده از مهارت و قضاوت خود برای تنظیم ترمز با پا استفاده کرد. در ابتدا تنها یک طرف در هر مسیر وجود داشت، اما در نهایت مک لارن یک سوئیچ دستی در داخل کابین اضافه کرد تا رانندگان بتوانند در هر پیچ ترمز کدام سمت را تغییر دهند. اثرات متحول کننده بود، به خصوص در پیچ های کم سرعت.

تیم گاس، مهندس مک لارن در آن زمان، گفت: «بدیهی است که ما باید بررسی می‌کردیم که از نظر قوانین شفاف هستیم. همانطور که به یاد می‌آورم، ما مطمئن بودیم که قانونی است و به دنبال آن رفتیم. از نظر نحوه نصب و ترمزگیری روی چرخ عقب، چیزی بیش از یک پدال اضافی و نصب صحیح سیلندر اصلی ترمز نبود.

هر مهندس مدرن بلافاصله از این قدردانی خواهد کرد. فرمول 1 این کار را نکرد.

چرا فرمول 1 بسته شد؟

عکاس دارن هیث موفق شد عکسی از مک لارن بگیرد که تنها با یک روتور ترمز در جایی که اصلاً نباید از آن استفاده می‌شد، داغ می‌درخشید.

او و روزنامه‌نگار مت بیشاپ قصد داشتند به عمق این پدیده جدید برسند و در نهایت موفق شدند قبل از افشای یافته‌های خود به جهان از داخل کابین خلبان هاکینن عکس بگیرند.

اگرچه تیم های رقیب به طور کامل متوجه نشدند مک لارن چه کاری انجام می دهد، اما به سرعت اعتراض کردند و ادعا کردند که این کار روح قوانین را نقض می کند. در نهایت F1 این سیستم را به عنوان نوعی فرمان چهار چرخ طبقه بندی کرد و سیستم را قبل از توسعه مناسب ممنوع کرد. پدال اضافی به همان سرعتی که رسید ناپدید شد.

تیم ها با طنز استدلال کردند که توسعه یک سیستم مشابه بسیار گران است. به گفته گاس، اجرای این پروژه 50 پوند هزینه داشته است.

ایده از مردن خودداری کرد

طرح بردار گشتاور مدرن

عکس: پیشرانه هوفر

این فناوری از F1 ناپدید شد اما نادیده گرفتن این مفهوم غیرممکن بود. در حالی که در انواع مختلف موتور اسپرت و در تعداد کمی از خودروهای سواری آزمایش شده است، نمایش مک لارن ثابت کرد که کنترل ترمز چرخ به چرخ چقدر می تواند قدرتمند باشد.

چند سال به سرعت به جلو رفت و این فناوری به شکل بردار گشتاور مبتنی بر ترمز با کنترل کامپیوتری سر و کار داشت. سیستم‌های پایداری و کنترل کشش مدرن می‌توانند با ترمز خودکار چرخ داخلی، کم فرمانی را کاهش دهند، گوشه‌ها را تیزتر کنند و پایداری را بهبود بخشند.

هات هاچ ها از این برای احساس سرگرمی و چابکی استفاده می کنند و شاسی بلندها و سدان های بزرگتر می توانند از آن برای پنهان کردن وزن و اندازه خود تا حدی استفاده کنند.

از آنجا این مفهوم بیشتر به سمت دیفرانسیل های بردار گشتاور فعال تکامل یافت. اینها به جای ترمزگیری، گشتاور را از سمتی به سمت دیگر توزیع می کنند. اما این هنوز از ایده اصلی مک لارن نشات می گیرد: کنترل چرخش با مدیریت نیروهای تک تک چرخ ها.

چرا این فراتر از اطلاعات ورزش موتوری مهم است؟

ترمز کمانچه ای مک لارن، همانطور که بعداً نامگذاری شد، نمونه کاملی از این است که چگونه F1 اغلب مانند یک ظرف پتری عمل می کند. چیزی را در مخلوط بیندازید و ببینید رشد می کند یا خیر.

ممکن است مقررات این راه حل خاص را ممنوع کرده باشد، اما این یک ایده خوب را حذف نکرد. در عوض مهاجرت کرد، اصلاح شد و به عنوان راهی برای بهبود ایمنی راه خود را به خودروهای تولیدی باز کرد. از قضا، تصور می شد که این برای F1 بسیار هوشمندانه و مخرب است، اما اکنون رانندگان به سختی متوجه وجود آن می شوند.