نقد “The Choral”: رالف فاینز همیشه ارزش یک بار تماشا کردن را دارد، اما من منتظر انتشار این درام تاریخی در نتفلیکس هستم.
حکم راهنمای تام
- ارزیابی: 2/5 ستاره
- تصمیم: “Chorus” یک امتیاز برای داشتن پتانسیل و امتیاز دیگر برای داشتن رالف فاینز دریافت می کند. با این حال، این فیلم تلاش میکند تا تعادل ظریفی بین درام ستارهمحور و مجموعه داستانهای تاریخی دوران بلوغ برقرار کند، که متاسفانه باعث میشود تا حد زیادی در هر دو جبهه شکست بخورد.
“The Choral” تقریباً به طور قطع دومین اجرای برتر رالف فاینز است که در ژانویه امسال در سینماهای ایالات متحده خواهید دید. «28 سال بعد: معبد استخوانی» که در سال 1916 در نقش یک رهبر گروه کر بریتانیایی نقش آفرینی کرد، به نظر میرسید که برای این خواننده بریتانیایی مناسب باشد، اما بهیادماندنیترین فیلم در میان این دو فیلم خواهد بود، بدون اینکه یک شکست حماسی وجود داشته باشد. به خصوص از آنجایی که نقدهای اولیه برای “The Chral” تا حد زیادی ترکیبی بودند. اما اگر منصف باشیم، اکثر عملکرد فاینز را تحسین کردند.
متأسفانه با تماشای «کرال» می توانم بگویم که نمی توان از کلمه عالی برای توصیف این فیلم استفاده کرد. بسیار زیاد است و تمرکز کافی وجود ندارد. به لطف فاینس و چند لحظه ای که توجه شما را جلب می کند، اصلا بد نیست. اما بیشتر فراموش شدنی است. من قطعاً برای دیدن این فیلم در سینمای محلی شما پول خرج نمی کنم. در عوض، من انتظار دارم که آن را از یکی از برترین سرویس های استریم ارائه کند. باید انجام دهد با توجه به اینکه یک فیلم کلاسیک سونی پیکچرز است، می تواند نتفلیکس باشد.
مالکوم مک میلان
مالکوم از سال 2022 با تامز گاید کار می کند و فکر می کند بهترین بازی رالف فاینز در “هتل بزرگ بوداپست” و کمترین بازی او در “بروژ” بوده است.
ای کاش «کورال» به همان اندازه که دید داشت تمرکز داشت
تماشا کنید
«کر» یک درام تاریخی است. در واقع یک داستان تاریخی است. ذکر این نکته حائز اهمیت است که علیرغم صحنه جنگ جهانی اول در سال 1916 و استفاده از افراد واقعی و آهنگسازی واقعی، این فیلم درباره یک گروه کر (فاینس) در یک شهر تخیلی انگلیسی می گذرد.
چیز خوبی است که این نیز تخیلی است، زیرا من به سختی می توانم برخی چیزها را در مورد این تصویر از یورکشایر، انگلستان، 1916 باور کنم. من هیچ مشکلی در این باور ندارم که مردان این شهر خیالی Ramsden تا حد زیادی در جنگ در فرانسه می جنگند. اما این ایده که اساساً هر مرد توانمند باقی مانده (و حتی برخی از افراد ناتوان) به گروه کر ملحق می شود، باعث شد یک ابروی بلند کنم.
شخصیت فاینز، دکتر گاتری نیز وجود دارد. او در این داستان ظاهر می شود، زیرا اگرچه او یک رهبر تحسین شده گروه کر بود، اما سال ها در آلمان زندگی و کار کرد. او هم ملحد است و تلویحاً همجنسگرا است. این باعث میشود با وجود استعدادش در انگلستان دوران جنگ جهانی اول بیکار شود… بنابراین او بلافاصله برای رهبری انجمن کر رامسدن استخدام میشود؟
“The Choral” اولین فیلمی نیست که این کار را انجام می دهد، اما به نظر می رسد سطحی از انتقاد شدید از گاتری وجود دارد که باید رد صلاحیت شود. من میدانم که چرا هیچکس او را استخدام نکرده است، اما او آنقدر مخالفت دارد که تصور گداها این است که این انجمن همخوانی کل یک شهر شمال انگلستان او را در این مدت استخدام کرده است.
انصافاً شهر رامسدن نه از استخدام شدنش خوشحال بود. آنها همچنین خوشحال نیستند که گروه کر اثری از آهنگساز آلمانی باخ را اجرا می کند. اما همه چیز بخشیده می شود، یا حداقل فراموش می شود، لحظه ای که آنها تصمیم می گیرند “رویای جرونتیوس” ادوارد الگار را روی صحنه ببرند.
این لحظه ای است که “کوراله” نمی تواند کاملاً به معانی عاطفی عمیق تر خود متمایل شود و دندان های خود را در هر چیز ملموس فرو ببرد. به نظر می رسد این حداقل تا حدی اختیاری است، زیرا اگر چنین بود، فیلم باید یک فیلم ستاره محور با محوریت فاینز باشد. و در حالی که این فیلم به این شکل به بازار عرضه می شود، به همان اندازه علاقه مند است که داستانی به بلوغ در مورد سه پسر 17 ساله باشد که سعی می کنند قبل از رفتن به جنگ رابطه جنسی داشته باشند.
باز هم، اگر فیلم کاملاً بر این زاویه تمرکز می کرد، ممکن بود تجربه ای فراموش نشدنی را ارائه دهد. باید اعتراف کنم که «کرال» دقیقاً به مضامین جنسی استادانه رسیدگی نمی کند، بنابراین شاید بهتر بود به آن جنبه از فیلم متمایل نمی شد.
پتانسیل واقعی در “کرال” وجود دارد. تصویری که فاینس از مرد انگلیسی آلمانی دوست دارد که دیگر با کشورش سازگاری ندارد، می تواند منجر به مطالعه شخصیتی باورنکردنی شود. به همین ترتیب، کشف بازی جاکوب دادمن در نقش کلاید به عنوان نقطه کانونی داستان، باورنکردنی خواهد بود. او سربازی است که به تازگی بدون دست راستش به خانه در رامسدن بازگشته است، اما متوجه می شود که دوست دخترش (امیلی فیرن) فکر می کند او مرده است و با مرد دیگری (تیلور اوتلی) نقل مکان کرده است.
کلاید به دستور گاتری به گروه کر ملحق می شود، حتی اگر سابقش و دوست دختر جدیدش نیز در گروه کر هستند. این نوعی درمان برای کلاید است که به او اجازه می دهد از برخی از شیاطین در نبرد استفاده کند. شیاطینی که او با اعضای گروه کر در یک مونولوگ کوتاه به اشتراک می گذارد، مسلماً نقطه برجسته فیلم هستند. در پایان فیلم، مرد جدید دوست دختر سابقش عازم جنگی می شود که تنها چند ماه قبل کلاید را فلج کرد و او را با زنی که از قضا فکر می کرد سال های پس از جنگ را با او سپری خواهد کرد، تنها می ماند.
کاوش بیشتر در هر جنبه ای از این پیچیدگی باعث می شود هر کسی بزاق خود را بجوشاند، اما «کرال» به طرز ناامیدکننده ای از انجام این کار خودداری می کند. در عوض، نگاهی کوتاه به کاوش عمیق در مورد اینکه چگونه جنگ به طور بالقوه بر مردم تأثیر میگذارد، در نهایت یک داستان تاریخی زیبا اما کاملاً فراموششدنی در مورد یک شهر در حال بازی کردن را ارائه میکند. اگر همچنان مورد علاقه شماست، این فیلم همچنان قابل عبور است. اما من برای این کار شبی ده ها دلار در سینما خرج نمی کنم.
“The Choral” هم اکنون در سینماهای آمریکا اکران می شود
دنبال کردن راهنمای تام برای Google News و ما را به عنوان منبع ترجیحی اضافه کنید برای مشاهده آخرین اخبار، تحلیل ها و بررسی های ما در فیدهای خود.