نقد “مرد دونده”: سرگرم کننده، خشمگین و در نهایت فراموش شدنی

«مرد دونده» یکی از موردانتظارترین فیلم های سال من بود. من از آن دسته افرادی هستم که فکر می‌کنند گلن پاول برای یک ستاره سینما، به ویژه پس از بازی‌های کاریزماتیکش در فیلم‌های «Twisters» و «Hit Man» همه چیز را دارد. من همچنین از طرفداران نسخه 1987 این فیلم هستم، یک فیلم اکشن با بازی آرنولد شوارتزنگر به جای پاول، و از اینکه ببینم این اقتباس چگونه مقایسه می شود هیجان زده بودم. به خصوص که به نظر می رسد اقتباس واقع گرایانه تری از رمان استیون کینگ در سال 1982 (که با نام ریچارد باخمن نوشته شده است) تا نسخه رهبری شده توسط فرماندار.

تعجب من را تصور کنید که بعد از دو ساعت و 13 دقیقه با هیچ احساسی از سالن خارج شدم. این به این معنی نیست که من ناامید هستم. این فیلم سرگرم کننده است، اجراهای سرگرم کننده ای دارد و یک اکشن هیجان انگیز و شیک است. اما شاید به دلیل جلای آن، احساس بی روحی می کند. گویی یک فیلم پرفروش اعداد است به جای اینکه پتانسیل مواد اولیه خود را برآورده کند.

می‌توانید انتظار داشته باشید که «مرد دونده» به پارامونت پلاس برسد