میتوانید مینیسریال اصلی «It» را در HBO Max پخش کنید تا بتوانید Pennywise بیشتری دریافت کنید
به نظر می رسد این روزها هر چند ماه یک بار یک اقتباس جدید از استیون کینگ ظاهر می شود (فقط امسال چهار فیلم بلند مبتنی بر کینگ در سینماها اکران شد)، اما در سال 1990، فیلم ها و سریال های تلویزیونی بر اساس کتاب های کینگ بسیار کمتر رایج بودند.
هنگامی که اقتباس دو قسمتی مینی سریال از رمان کینگ “It” در نوامبر 1990 از شبکه ABC پخش شد، تنها رمان قبلی کینگ (“Salem’s Lot”) روی صفحه نمایش کوچک آورده شده بود. برای من 10 ساله و دیگر طرفداران باتجربه کینگ، این یک معامله بزرگ بود و هنوز هم به عنوان یکی از برجسته ترین کارهای کینگ در صفحه نمایش کوچک باقی می ماند.
«آن» همچنان یکی از محبوبترین و تحسینشدهترین رمانهای کینگ است، بهویژه که فیلم اقتباسی دو قسمتی کارگردان اندی موشیتی در سالهای 2017 و 2019 منتشر شد و سری پیشدرآمد فعلی «It: Welcome to Derry» یکی از بزرگترین سریالهای HBO است. من هنوز ضبط VHS پخش اصلی ABC “It” را دارم، که در زمان واقعی آن را متوقف کردم تا از وقفه های تبلیغاتی رد شوم، اما برای تماشای مینی سریال که به صورت یک فیلم سه ساعته در HBO Max پخش می شود، نیازی به جستجو در نوارهای ویدئویی قدیمی نیست.
«این» یک اقتباس نرم اما تا حد زیادی وفادار استیون کینگ را ارائه می دهد
همانطور که فیلمهای موشیتی ثابت میکنند، گنجاندن رمان کینگ (بیش از 1100 صفحه) در دو فیلم، چه رسد به یکی، آسان نیست. مینی سریال «It» در سال 1990، که بیش از دو شب در بازههای زمانی دو ساعته تلویزیونی پخش شد، در مجموع بیش از سه ساعت زمان دارد که نیاز به حذف بسیاری از داستانهای فرعی و ضرب شخصیتهای کینگ دارد. حتی با محدودیتهای شبکه تلویزیونی، «آن» بسیاری از چیزهایی را که رمان کینگ را قانعکننده میکند، بهویژه پیوند عمیق بین هفت شخصیت اصلی که خود را «باشگاه بازندهها» مینامند، به تصویر میکشد.
تماشا کنید
برخلاف فیلمهای تئاتری، مینیسریال «آن» بلافاصله دو خط زمانی رمان کینگ را با هم ترکیب میکند، همانطور که کینگ انجام داد. همچنین فضای اواخر دهه 1950 رمان را حفظ می کند، با فلاش بک هایی که مربوط به دوران کودکی و صحنه های امروزی شخصیت ها است که 30 سال بعد اتفاق می افتد. این امر روح رمان کینگ را موثرتر از جدول زمانی بهروز شده فیلمها حفظ میکند، که فلاش بکها را به دهه 1980 منتقل میکند. هرکسی که چند رمان کینگ خوانده باشد یا چند اقتباس از کینگ دیده باشد، میداند که کینگ دوست داشت زیباییشناسی فرهنگ چرب دهه 1950 را به چیزی تهدیدآمیز تبدیل کند.
پس از شروع با مونتاژی از عکسهای سیاه و سفید در یک دفترچه قدیمی، «آن» زمان را برای معرفی دلقک شوم معروف به پنی وایز (تیم کوری)، شرور وحشتناکی که آخرین فرزندش را قربانی میکند، تلف نمیکند. اگرچه «به دری خوش آمدید» بیش از نیمی از فصل را منتظر پنی وایز نگه میدارد، تامی لی والاس، کارگردان و نویسنده همکار، نسخه کری از این شخصیت را در عرض چند دقیقه فاش میکند و بلافاصله تبدیل به یک اجرای نمادین میشود.
پنی وایز کری با لباس سنتیتر دلقک نسبت به نسخه بیل اسکارسگارد در فیلمهای دهه 2010، ترسناکتر است، زیرا او یک کهن الگوی دوستانه را به چیزی شیطانی تبدیل میکند.
“این” وحشت را با درام شخصیتی پایه دار ترکیب می کند
از آنجایی که از تلویزیون شبکه دهه 1990 پخش شد، «آن» نمیتوانست خشونت گرافیکی را مانند یک فیلم تئاتر یا سریال تلویزیونی مدرن به تصویر بکشد. این امر والاس و لارنس دی. داستان به همان اندازه که در مورد قدرت پایداری دوستی های دوران کودکی است، در مورد غلبه بر یک تهدید ماوراء طبیعی است.
بازیگران بزرگسال شامل بازیگرانی از ستارگان تلویزیونی آن دوره هستند، از جمله جان ریتر، هری اندرسون، تیم رید، ریچارد توماس و آنت اوتول. در میان بازیگران کودک، ست گرین و جاناتان برندیس به عنوان ستاره های آینده برجسته هستند، اما بازیگران جوان همه به طور موثر با همتایان بزرگتر خود ارتباط برقرار می کنند.
والاس که وقتی از کتابدار مایک هانلون (رید) می شنود که هیولایی که در کودکی آنها را شکست داده اند، به زادگاهشان دری، مین بازگشته است، شروع به پسرفت می کند، از حرکات ساده و اطمینان بخش برای اتصال شخصیت های بزرگتر به خود کوچکترشان استفاده می کند. هر یک از آنها یک به یک برخوردهای آسیب زا با پنی وایز و دیگر تجسم های موجود را به یاد می آورند و خاطراتی را که با گذشت زمان محو شده اند را به یاد می آورند.
اگرچه “به دری خوش آمدید” به دلیل وحشیگری گرافیکی خود توجه زیادی را به خود جلب کرده است، والاس ترس را با جلوه های نادیده می گیرد. مانند زمانی که بیل دنبرو (براندیس) جوان عکس برادر کوچک کشته شده خود جورجی را می بیند، ناگهان چشمکی به آن می زند و سپس خونریزی می کند.
یکی از خاطرهانگیزترین لحظات این مینیسریال در نیمه دوم آن اتفاق میافتد، زمانی که شخصیتهای بزرگسال برای صرف شام در یک رستوران چینی گرد هم میآیند و با یادآوری گذشته و شوخی در مورد وضعیت فعلیشان از تهدید احتمالی Pennywise فرار میکنند. در پایان شام، هرکدام کوکی ثروت را باز میکنند تا ترسهای کوچک، جلوههای عملی ساده که ناراحتکننده و غیرعادی هستند را آشکار کنند.
«این» نقطه اوج اقتباس تلویزیونی کینگ در دهه 1990 است
موفقیت رتبهبندی «آن» با انتشار فیلمها و مینیسریالهای متعدد بر اساس کتابهای کینگ و/یا ایدههای اصلی کینگ، دوره جدیدی از اقتباسهای کینگ را آغاز کرد. کیفیت این تولیدات متفاوت است، اما همه آنها تحت الشعاع «آن» قرار دارند، که در آن زمان نقدهای متفاوتی دریافت کرد اما در خاطرات بینندگانی مانند من ماندگار شد.
بازی کری در نقش پنی وایز، به ویژه با ترکیبی از طنز توهین آمیز به سبک Catskills و شیطان خالص، وارد پانتئون شرورهای بزرگ فیلم های ترسناک شده است. Pennywise کری می تواند خنده دار باشد، اما همیشه می تواند ناراحت کننده باشد و به سرعت به یکی از ترسناک ترین دشمنانی تبدیل شود که هر کسی تا به حال با آن روبرو شده است. تماشای آن در HBO Max به اندازه تماشای آن در تلویزیون اتاق خانواده من در 35 سال پیش جذاب است، و سریالی که در آن بازی میکند منتظر است تا طرفداران جدید کینگ دوباره کشف شوند.
“آن” اکنون در حال پخش است حداکثر HBO.
دنبال کردن راهنمای تام برای Google News و ما را به عنوان منبع ترجیحی اضافه کنید برای مشاهده آخرین اخبار، تحلیل ها و بررسی های ما در فیدهای خود.