من گوشی هوشمند خود را به خاطر یک تلفن ویژه که به برنامه نیاز ندارد کنار گذاشتم – این چیزی است که اتفاق افتاد

من به ندرت می توانم بدون تلفنم پیدا شوم. چه در حال کار باشم، چه با سگ‌هایم قدم بزنم یا سعی کنم سال آینده بخوابم، تلفن من همیشه در دسترس است. این دسترسی سریع به همه برنامه‌ها و خدماتی را فراهم می‌کند که من به داشتن یکی از بهترین تلفن‌ها در بیش از 15 سال گذشته عادت کرده‌ام.

بنابراین چشم انداز بازگشت به یک تلفن همراه قدیمی بسیار دلهره آور بود. علاوه بر این، مشخص شد که من از مدلی استفاده می‌کنم که به نظر می‌رسد مستقیماً از سال 2005 ساخته شده است. برخی از تلفن‌های ویژگی مدرن به‌طور شگفت‌انگیزی پیشرفته‌اند و دارای فروشگاه‌های اپلیکیشن، برنامه‌های ناوبری مختلف و غیره هستند. من قرار نبود از یکی از آن گوشی ها استفاده کنم.

تازه از 2005

من نوکیا 3210 و اچ ام دی 2600 فلیپ داشتم، دو گوشی با طراحی های مختلف که کم و بیش یکسان کار می کردند. و آنها تقریباً به همان سادگی هستند که تلفن های همراه می توانند بدون حذف کامل صفحه نمایش باشند.