من یک هفته برای فرار از الگوریتم های رسانه های اجتماعی، HyperTexting را امتحان کردم و متوجه شدم که در واقع نمی خواهم آنها حذف شوند.

الگوریتم ها همه جا هستند. عادات شما را تجزیه و تحلیل می کند و آنچه را که می خوانید، تماشا می کنید و می شنوید در هر پلتفرمی از اینستاگرام گرفته تا یوتیوب و تیک تاک شکل می دهد. و نه فقط چیزهایی که می‌خواهید ببینید، بلکه تبلیغات، ارائه‌ها، تخفیف‌ها و چیزهای دیگری که همه چیز را به هم می‌ریزد.

من یک افزونه برای HyperTexting در اینستاگرام دیده ام. این برنامه قول می‌دهد که «خط زمانی شما منهای تبلیغات، الگوریتم‌ها و تعصب هوش مصنوعی» باشد. به این نتیجه رسیدم که ارزش امتحان کردن را دارد، زیرا مانند بسیاری از مردم، از باز کردن رسانه‌های اجتماعی و مشاهده فید من تحت سلطه پست‌های حمایت‌شده، حساب‌های توصیه‌شده، و محتوایی که طوری طراحی شده‌اند تا من را تا زمانی که ممکن است در حرکت نگه دارند، خسته شده بودم. می خواستم ببینم اگر همه اینها را حذف کنم چه اتفاقی می افتد.

HyperTexting دقیقاً این کار را انجام می دهد

به‌جای تصمیم‌گیری در مورد آنچه که باید ببینید، برنامه فقط محتوای نشریات، خبرنامه‌ها، فیدهای RSS، وبلاگ‌ها و سازندگانی را که آگاهانه انتخاب کرده‌اید دنبال کنید، نشان می‌دهد. بدون تبلیغات و بدون پیشنهاد صفحه “برای شما”. هیچ چیز شما را برای یک ساعت دیگر نگه نمی دارد. این بخش سعادت محض بود.

اما پس از خواندن نشریات و پست های مورد علاقه ام، شروع به از دست دادن فرصت هایی کردم که رسانه های اجتماعی ارائه می کردند. به عبارت دیگر، وقتی به پایان جدول زمانی خود رسیدم، مجبور شدم برنامه را ببندم و روز خود را ادامه دهم. من با Doomscrolling مشکلی ندارم و در واقع از دیدن اخبار و سازندگانی که دنبال نمی کنم لذت می برم. هر چه بیشتر این را می نویسم، مضحک تر به نظر می رسد، اما رسیدن به پایان یک پخش، عجیب غریب است. ما آنقدر به پیمایش بی پایان عادت کرده ایم که برنامه ای با نقطه توقف تقریباً ناتمام به نظر می رسد.

بنابراین در حالی که مطمئنا برای برخی احساس آرامش می کرد، اما برای من اینطور نبود. شاید به این دلیل است که من به عنوان یک روزنامه نگار بسیار تشنه آخرین اخبار هستم. «FOMO» من (ترس از دست دادن) باعث می‌شود که بخواهم پست‌هایی را از افراد و نشریاتی که به‌صورت دستی به فید خود اضافه نکرده‌ام بپذیرم.