می‌خواستم «اودیسه» کریستوفر نولان را دوست داشته باشم اما چیزی کم بود

اوایل این هفته، با رفتن به نمایش پیش نمایش «اودیسه» کریستوفر نولان، از یک چیز مطمئن بودم: نولان نمایشی از لحاظ هنری جاه طلبانه ارائه خواهد کرد که دیگر به ندرت در هالیوود دیده می شود. مهم نیست که چقدر مشغول هر فیلم کریستوفر نولان هستم، همیشه سرسختی او را در گرفتن صدها میلیون دلار از یک استودیو بزرگ برای زنده کردن دیدگاه خاص خود تحسین کرده ام. من این شانس را داشتم که «اودیسه» را در 70 میلی‌متر ببینم، و نولان تنها فیلمسازی است که می‌تواند یک مالتی پلکس ناشناس مانند تئاتر محلی AMC من را مجبور به نمایش فیلم در فیلم کند.

بنابراین نمی توانم بگویم که «اودیسه» من را ناامید کرد. با این حال، بر خلاف اکثر منتقدان فیلم (از جمله مالکوم مک میلان از TG)، من خیلی تعجب نمی کنم، و شک دارم که «اودیسه» تا پایان سال در لیست 10 فیلم برتر من باشد.