من یک ماه است که عینک‌های هوش مصنوعی متا دارم، و حتی پس از رسیدگی به نگرانی‌های حفظ حریم خصوصی، هنوز متقاعد نشده‌ام که اینها آینده ابزارهای پوشیدنی هستند.

به عنوان فردی که تا حد زیادی (هر چند نه همیشه) از دوربین آیفون من جدا نیست، میل به آزمایش عینک هوش مصنوعی گریزان متا یک گام طبیعی بود. از نظر من، از نظر تئوری، استفاده از پوشیدنی‌های هوشمند، چسب غیرقابل انکاری را که انگشتانم را در اطراف تلفنم نگه می‌دارد، از بین می‌برد و به من امکان می‌دهد هنگام استفاده از دستگاهی بدون صفحه نمایش، عکس بگیرم، حرکت کنم و ارتباط برقرار کنم، که در دنیای امروز بسیار نادر است.

من یک ماه را صرف خرید عینک Meta Oakley Vanguard و Meta Ray-Ban Wayfarer Gen 2 با امید بیشتری نسبت به بسیاری از آنها کردم و متوجه شدم که این جفت ها نقدهای مثبتی از همکاران من در Tom’s Guide و TechRadar دریافت کردند. اما در عرض 24 ساعت پس از دریافت جفت‌ها، دیدگاه من نسبت به چیزی که قرار بود یک ابزار پوشیدنی جالب و سرگرم‌کننده باشد کمی تیره شده بود. بیایید در آن حفاری کنیم.

نگرانی های حفظ حریم خصوصی از این پرش غالب بود

متا در اوایل ماه مارس به دلیل ادعای حفظ حریم خصوصی شکایت کرد. کاربران نگرانی هایی در مورد استفاده از پیمانکاران انسانی برای بررسی تصاویر گرفته شده توسط این عینک گزارش کرده بودند. این گزارش‌ها کمتر از 24 ساعت پس از دریافت واحدهای بررسی من ظاهر شدند، که قطعا زمان‌بندی کاملی نبود. ICYMI، پیمانکاران ساما، پیمانکار فرعی کنیایی که توسط متا استخدام شده است، می‌گوید برخی از فیلم‌هایی که از آنها خواسته شده است که بررسی کنند عبارتند از:

• افرادی که از حمام استفاده می کنند یا لباس عوض می کنند
• جزئیات کارت اعتباری کاربران در اواسط تراکنش رهگیری شد
• محتوای جنسی مشاهده شده یا ضبط شده توسط کاربر
• تصاویری از افراد در اتاق خواب پس از اینکه کاربر عینک خود را بدون مراقبت رها کرد